Hermelijn 30/12/2005 – 18/02/2013 :-(

Loosing two rabbits in only eight months time and being left with only one, when for more than 7 years you’ve gotten used to taking care of a group of three rabbits, it’s so hard to deal with… And yet, today, it has become our reality…

Hermelijn had a tumour on her chest, and since Friday she refused to eat or drink by herself. We gave her pain medication and tried everything to get her to eat again, but it wasn’t any use. On Saturday and Sunday, the only thing she would accept, was a little bit of fruit but today she didn’t even want that anymore.
Instead she was staring with a lifeless look in her eyes, she was a little undercooled (probably because she didn’t eat enough) and she didn’t react to being petted.

So we took her to the vet’s. An operation was out of the question, the only thing we could still try, was to give a stronger pain killer and to keep on force feeding her for a period of time, and see if that would make any difference. But that would mean extra stress and it wouldn’t solve anything: she wouldn’t get any better, we’d only prolong her suffering out of selfish reasons to buy ourselves some extra time to say goodbye.

So, we decided there was only one thing left for us to do, and that was to let her go – no matter how hard it was!
No more pain, no more suffering and struggling to survive.

When she came to live with us, it was almost impossible to touch her, we had to put on thick gloves you normally use for working in the garden. But as time passed, she became sweeter and nicer and slowly turned into the loveliest rabbit ever. She loved to cuddle and to be petted, she was a real photo model, she really asked for attention when she thought it was her turn, she was very impatient when it came to food (always making a racket in the morning at breakfast time) and was the big boss who put the other rabbits, the cats and even the dog in their place.

She gave us a little more than 7 wonderful years in her company and she will be dearly missed… The only comfort we have now, is that she’ll probably be happy now, playing with her friend Flavie (who left us last June) in bunny heaven, free from pain.

_____________________

Twee konijnen in slechts acht maanden tijd moeten afgeven en met enkel eentje achterblijven, terwijl je meer dan 7 jaar gewoon bent geweest een groepje van drie konijnen te verzorgen, het is ontzettend moeilijk om mee om  te gaan… En toch is dit vandaag voor ons realiteit geworden…

Hermelijn had een soort van ouderdomstumor op haar borstkas, en sinds vrijdag is ze heel erg achteruit beginnen gaan. Ze weigerde nog zelfstandig te eten of te drinken. We hebben haar pijnstiller gegeven en probeerden al het mogelijke om haar terug aan het eten te krijgen, maar niks leek te helpen. Zaterdag en zondag wou ze enkel nog een klein beetje fruit, maar vandaag wou ze dat zelfs niet meer.
In plaats daarvan zat  ze met een levenloze blik in haar ogen voor zich uit te staren, was ze zelfs een beetje onderkoeld geraakt (waarschijnlijk omdat ze niet wou eten) en ze reageerde niet als ze geaaid of geknuffeld werd.

Dus zijn we met haar naar de dierenarts gegaan. Een operatie was geen optie, de enige optie die restte, was een sterkere pijnstiller proberen en haar een tijdlang te gaan dwangvoeren om te zien of dat iets van verschil zou maken. Maar dat zou vooral extra stress geven en ze zou er ook niet beter van worden. We zouden haar lijden op die manier alleen maar verlengen uit egoïstische redenen om onszelf wat extra tijd te geven om afscheid te nemen.

Dus hebben we besloten er maar een ding overbleef, maar een keuze die we nog konden maken, en maar een ding dat we nog voor haar konden doen, en dat was om haar te laten gaan – ook al was dat ontzettend moeilijk!
Geen pijn meer, niet meer lijden en vechten om te overleven.

Toen ze bij ons kwam wonen was het bijna onmogelijk om haar aan te raken. We moesten dikke tuinhandschoenen aandoen om haar vast te pakken. Naarmate de tijd verstreek, werd ze liever en zachter en langzaamaan veranderde ze in een geweldig konijn. Ze hield van knuffelen en geaaid worden, ze vroeg ook echt om aandacht, was een echt fotomodelletje, was erg ongeduldig als het op eten aankwam (maakte altijd een helse herrie bij het ontbijt) en was de grote baas die de andere konijnen, de katten en zelfs de hond op hun plaats zette.

Ze gaf ons iets meer dan 7 prachtige jaren in haar gezelschap en ze zal heel erg gemist worden… De enige troost die we nu hebben, is dat ze in de konijnenhemel waarschijnlijk al volop vrolijk aan het spelen is met haar vriendinnetje Flavie (die ons in juni verlaten heeft), zonder pijn.

6925_1225131461173_5976228_n
2012-10-20 10 36 16

Advertisements

2 thoughts on “Hermelijn 30/12/2005 – 18/02/2013 :-(

  1. Ah Karolien! =( Ik weet hoeveel pijn het doet. Zeker wat het verzorgen van het overgebleven konijntje betreft. Toen Brazil net gestorven was, deed het zoveel pijn om Lucky zijn eerste maaltijd alleen te geven, om Lucky alleen buiten te laten, … Maar ik had aan Brazil beloofd om ondanks het verdriet goed voor zijn vriendje Lucky te zorgen.
    Hermelijn heeft een mooi leven gehad bij jullie, daar ben ik zeker van! Ze zal steeds een plaatsje hebben in je hart en zolang jullie haar niet vergeten, zal ze nooit dood zijn. Veel sterkte, Karolien!!!!

    • Dat is inderdaad het moeilijkste… er blijft er maar eentje achter om voor te zorgen, maar je kunt de moed niet laten zakken en moet er voor die ene toch nog altijd staan.
      Dankjewel voor je lieve berichtje!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s